Het Parool


parool161007

Het Parool, oktober 2007

Cathelijne van den Bercken heeft in 2007 samen met Esther Captain en Elwin Swinkels een boek gemaakt, dat de titel droeg: De smaak van verlangen. Zij presenteerden dit aan de toenmalige staatssecretaris Jet Bussemaker op 14 augustus 2007, een dag voor de Indië-Herdenking. Dit receptenboek met droomrecepten en verhalen uit bezet Nederlands-Indië stond binnen korte tijd op nummer 3 in de top tien van de best verkochte historische boeken van het Historisch Nieuwsblad en op nummer acht in de top tien van de best verkochte kookboeken van De Volkskrant. In het Parool verscheen een lovende recensie van niemand minder dan Johannes van Dam.

 

Johannes van Dam

De smaak van verlangen

De smaak van verlangen is één van de meest bijzondere kookboeken uit mijn verzameling (en ik heb er nogal wat). De ondertitel is Droomrecepten en verhalen uit bezet Nederlands-Indië. Het zijn verhalen en gerechten van de vrouwen die in ellendige gevangenschap er toch nog iets van probeerden te maken. Soms met karige zaken die ter beschikking waren (‘krekels, slakken, wormen en ander gespuis. Even boven een open vuur roosteren, dan het krokante hapje oppeuzelen.’) of Koffieklop, waarbij sterke koffie langdurig met suiker wordt geklopt tot het stijf is als slagroom en opgelepeld kan worden. Of anders sambal hond.

De handgeschreven recepten staan erin, samen met een aanpassing voor ons te maken (kip in plaats van hond bijvoorbeeld), maar het is niet dit soort gerechten die dit tot een zo bijzonder boek maken. Het zijn de getuigenissen van al die vrouwen (geen mannen dus); de bespreking daarvan valt eigenlijk buiten het bereik van deze rubriek, maar laat ik u zeggen dat je je ogen nauwelijks droog houdt.

Droomrecepten staan er ook in, dat zijn dus geen wormen of honden, maar gerechten waar je naar kunt verlangen als je niets hebt. Ik weet precies wat ze bedoelen. Wie veel kookervaring heeft, proeft een gerecht als alleen al het recept gelezen wordt. Nog sterker is het als je een recept noteert. Het is alsof je het maakt en je jezelf bevredigt, al is het alleen maar door er aan te denken.

Ook over de Tweede Wereldoorlog hier zijn zulke droomrecepten bekend. Voor Indië is die leegte nu ook ingevuld – nog niet op tijd, zou je denken.

Alles wat je erover schrijft is eigenlijk te veel. Je adem stokt je in de keel.

Valt alleen nog op te merken dat het boek schitterend is uitgevoerd met facsimiles van die handschriftjes uit het kamp en goede foto’s van hoe het hier en nu kan. En de foto’s uit Indië vergeet je ook niet snel.

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *